Bir Şehrin Sessizliği ve Benim Payıma Düşen Utanç

Bazen bir takım düşmez. Bir şehir düşer. Bir hafıza, bir omurga, bir aidiyet duygusu sessizce çözülür. Aydınspor’un bugün geldiği yer tam olarak böyle bir hikâyenin sonucu.

Yıllardır “sahipsiz” dediğimiz şeyin aslında ne anlama geldiğini bu sezon acı bir şekilde öğrendik. Bölgesel Amatör Lig’e yıllar sonra çıkmanın sevincini yaşayamadan, oradan yeniden Süper Amatör’e düşmek… Bu sadece sportif bir başarısızlık değil. Bu, bir kentin kendi değerine sırt dönmesinin resmi.

Ama hikâye burada bitmiyor. Hatta asıl hikâye tam da burada başlıyor.

Çünkü o enkazın altında bir avuç insan vardı. Kim olduklarını söylemeye gerek yok. Bu şehir onları tanıyor. Onlar, herkesin “bitti” dediği yerde takımı sırtlayanlardı. Formalar eksikti, imkânlar yoktu, umut neredeyse sıfırdı. Ama onlar vazgeçmedi.

Ligin her maçına çıkmak… Dışarıdan bakınca sıradan bir detay gibi görünebilir. Oysa bu, Aydınspor’un geleceğini kurtaran kritik bir dirençti. Eğer o maçlara çıkılmasaydı, bugün konuştuğumuz şey sadece küme düşmek olmayacaktı. Önümüzdeki iki yıl boyunca, Süper Amatör’de şampiyon olsan bile Bölgesel Amatör Lig’e çıkamamak gibi ağır bir ceza kapıda olacaktı.

Bu şehir bugün hâlâ bir ihtimali konuşabiliyorsa, o birkaç insanın emeği sayesinde.

İşte bu yüzden, bugün anlamayanlar yarın anlayacak. Bugün görmezden gelenler, yarın o emeğin neyi kurtardığını fark edecek. Çünkü bazı mücadeleler sonuç tabelasında değil, felaketin büyümesini engellemekte kazanılır.

Gelelim asıl meseleye.

Ben neredeydim?

Bu soruyu kendime sormadan bu satırları yazmanın hiçbir anlamı yok. Yıllardır yazdım, eleştirdim, önerdim. Ama iş “elini taşın altına koyma” noktasına geldiğinde hep bir adım geride durdum.

Özellikle Aydınspor Taraftarlar Derneği…

Defalarca davet edildim. Defalarca “gel” denildi. Ben ise kendimce gerekçeler ürettim. Zaman dedim, şartlar dedim, mesafe dedim. Hepsi kulağa makul gelen ama gerçeğin yanında değersiz kalan bahanelerdi.

Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki, o yalnızlığın mimarlarından biri de benim.

Bu bir itiraf. Aynı zamanda bir özür.

Çünkü mesele sadece tribünde olmak değilmiş. Mesele, bir değerin yanında durmayı seçmekmiş. Ben o tercihi yeterince güçlü yapamadım.

Şimdi kolay olanı yapıp “herkes suçlu” diyebilirim. Evet, bu şehirde Aydınspor’u yalnız bırakan çok kişi var. Kurumlar var, yöneticiler var, imkânı olup da uzak duranlar var. Ama bu yazının amacı başkalarını yargılamak değil. Zaten onlar kendilerini biliyor.

Ben kendimi yazıyorum.

Bir şehrin takımı düşerken, kenardan izleyen herkesin içinde küçük bir pay vardır. Benim payım küçük değildi.

Bugün o birkaç insanın verdiği mücadeleye bakınca, insanın içinden sadece şunu söylemek geliyor: Keşke daha erken anlasaydık.

Ama hayatın kötü bir huyu var. Bazı şeyleri hep geç öğretiyor.

Aydınspor bugün düştü. Ama geleceği bir şekilde kurtarıldıysa, bu bir avuç insanın sayesinde.

Ve biz… Onları alkışlamaktan bile aciz kaldık.