SAHİPSİZ…

Kasabanın tam ortasında koca bir alan var. Bir zamanlar orası, şehrin kalbinin attığı yerdi. Şimdi ise yalnızca pas kokusu, kuru otların hışırtısı ve arada sırada uğrayan kargaların kanat çırpışı.

Yenilenen çitler kamburunu çıkarmış, direkler boynunu bükmüş; utancından dimdik duramıyor. Bir zamanlar üzerinde destanlar yazılmış toprağa sessizliğin gölgesi düşürüyor şimdilerde.

O alan, eskiden çocukların kahkahasına, büyüklerin gururuna ev sahipliği yapardı. Şimdi mi? Yanından geçenler başını çeviriyor, görmezden geliyor. Çünkü görmezden gelmek, yüzleşmekten daha az zahmetlidir. İnsan suskun kalınca sorumluluk da üstüne yapışmıyor ya, işte mesele tam da bu.

Sevenlerinin gözlerinde önce ince bir sitem belirdi. Sonra sabırla beklediler; “belki biri gelir, sahip çıkar” diye. Ama beklemek bazen en ağır ceza olur. Çünkü zaman, umudu kemirir. Ve umut kemirildikçe, geriye öfke kalır. Şimdi o öfke, yankılanmayan çığlıkların yerine geçmiş durumda. Sessiz bir isyan, içten içe büyüyor.

Herkes soruyor: “Nasıl oldu da bu kadar sevgiye rağmen böyle yalnız bırakıldı?” Ama sorunun muhatabı yok. Sanki görünmez eller, “biz buradayız” diye işaret ediyor ama dokunmaya gelince kimse ortada yok. Hayali figürler dolaşıyor etrafta; bolca vaat, hiç adım. Birileri, varmış gibi görünmenin ustalığını sahiplenmenin zahmetine tercih etmiş. Fotoğraf çektirip gülümsemek, taşın altına elini koymaktan çok daha risksiz çünkü.

Kasabanın meydanı, sanki bir romanın sahnesi gibi. Karakterler var ama isimleri yok; herkes figüran, kimse kahraman değil. Ve bu hikâyenin asıl kahramanı, her geçen gün daha çok kimsesizleşiyor. Yalnızlığına öyle alışmış ki, rüzgârın sesi bile kasabada yankı bulmuyor artık.

Yine de garip bir his var orada. Sanki top yeniden yuvarlansa, sadece saha değil, bütün kasaba yeniden nefes alacak. Çünkü mesele bir oyundan ibaret değil; mesele, insanların hafızasında kalan bir sevdayı yaşatmak. Ama şimdilik sessizlik hâkim. Sessizlik ve öfkenin birbirine karıştığı o garip, rahatsız edici boşluk…