AYDIN FUTBOLU ÇÖKMEDİ… GÖZ GÖRE GÖRE ÇÖKERTİLDİ

Bir şehir düşünün…
İnciriyle övünür.
Zeytiniyle övünür.
Toprağı bereketlidir.
Ama iş spora gelince kupkuru bir ovaya döner.

Bugün Aydın futbolunun içine düştüğü durum, birkaç kulübün başarısızlığından ibaret değildir. Bu, bir şehrin kendi değerlerine ne kadar sahip çıktığının turnusol kağıdıdır.

Bakın etrafınıza…
Adnan Menderes Stadyumu yıllardır bitmiyor.
Aydınspor Süper Amatör’e düşüyor.
Kulüpler peş peşe çöküyor.
Tribünler sessiz.
Şehir suskun.

Sonra dönüp bize “neden başarısız olduk?” diye soruyorlar.

Cevabı çok basit.

Çünkü bu şehirde uzun zamandır spor sevilmiyor. Spor, sadece seçim zamanı hatırlanıyor. Forma aşkı değil, fotoğraf karesi kovalanıyor. Armanın yükünü taşımak yerine, armanın gölgesinde siyaset üretmek tercih ediliyor.

Adnan Menderes Stadyumu’nun hali bunun en net örneği.

O stat artık beton değil; inatlaşmanın, hesaplaşmanın ve siyasi rövanşların anıtıdır. Mevcut yerine yapılmasını istemeyenlerin, mecburen kabul ettikleri projeyi geciktirerek cezalandırdığı hissi bu şehirde artık yüksek sesle konuşuluyor.

Aydın’a kesilmiş sessiz bir cezadır o stat.

Ama gün gelecek…
O stat açılacak.
Kurdeleler kesilecek.
Mikrofonlar kurulacak.
Bugün ortalıkta görünmeyenler, en önde poz verecek.

Ve ne yazık ki bu şehirde alkış tutmaya her dönem hazır bir kitle bulunacak.

Dün Aydınspor’un adını ağzına almayanlar, yarın “en büyük Aydınsporlu” kesilecek. Çünkü bizim memlekette bazıları armayı sevmez; armanın sağladığı görüntüyü sever.

Aydınspor’un düştüğü yer lig meselesi değildir.
Asıl düşüş karakterdedir.

Bir kulüp parasızlıktan düşebilir.
Ama sahipsizlikten çürüyorsa orada başka bir problem vardır.

Bugün Aydınspor’un yaşadığı tablo, yıllardır bu şehri kemiren “adamcılık” düzeninin sonucudur. Liyakat yerine yakınlık, emek yerine yandaşlık, aidiyet yerine hesap ilişkisi tercih edildi.

Sonuç ortada.

Ne altyapı kaldı…
Ne spor kültürü…
Ne de ortak şehir ruhu…

Şimdi dönüp Muğla’ya bakın.

Orada farklı siyasi görüşler olabilir. İnsanlar seçimde birbirine rakip olabilir. Ama konu Muğlaspor olunca aynı masaya oturabiliyorlar. Çünkü onlar kulübü siyasi malzeme değil, şehir değeri olarak görüyor.

Aydın ise yıllardır tam tersini yapıyor.

Bu şehirde herkes Aydınlı doğuyor ama herkes Aydınlı kalamıyor.

İşte asıl mesele budur.

Futboldaki çöküş tesadüf değil.
Bu; ilgisizliğin, vizyonsuzluğun ve küçük hesapların skor tabelasına yansımasıdır.

Ve insan en çok da şuna üzülüyor…

Bir zamanlar tribünleriyle korkutan şehir, bugün kendi takımına yabancı hale geldi.

O yüzden mesele sadece futbol değil.
Mesele, bir şehrin kendi ruhunu kaybetmesi meselesidir.